Heel Holland Bacht

De kaarsen zijn aangestoken op de grote kroonluchters van de grote oude kerk van Schiedam. Ik zit er klaar voor en moet er toch echt een keer aan geloven. De allereerste keer in mijn hele leven, ga ik nu 3 uur lang naar de Mattheüs Passion luisteren.

Met mijn bijbeltje op schoot hou ik nauwlettend in de gaten of Bach wel zo Bijbel vast was als dat er wordt gezegd. Wees gerust, Bach heeft overduidelijk letterlijk Gods woord gebruikt. Het lijdensevangelie werd nu létterlijk voor mij gezongen. De afwisseling tussen de evangelist die verteld en Jezus die spreekt, klinken nu in de vorm van muzieknoten. Als Jezus neerknielt in Getsemane zingt er een diepe bas stem door de eeuwen oude kerk: ‘De Verlosser valt voor Zijn Vader neer, daardoor verheft Hij mij en allen van onze zondeval weer opwaarts, tot Gods genade. Hij is bereid, de beker, de bitterheid van de dood, te drinken waarin de zonden van deze wereld zijn uitgegoten, en afschuwelijk stinken, omdat het de lieve God behaagt.’

Continue reading “Heel Holland Bacht”

Of leer mij maar niet…

Het feest wordt gevierd. Het feest van palm Pasen. Jezus die met palmtakken Jeruzalem wordt binnengehaald. De ezel waarop Hij zit, zet zijn poten op de kleding van de mensen. Het loven stijgt op: ‘Hosanna! Gezegend is Hij Die komt in de Naam van de Heere! Gezegend het Koninkrijk van onze vader David, dat komt in de Naam van de Heere! Hosanna in de hoogste hemelen!’ Dat feest werd afgelopen zondag door de Koptische christenen in Egypte gevierd. Kinderen hieven hun palmtakken op, de mensen hielden de kruizen die gemaakt waren van palmtakken beet. Terwijl de priesters hun lofgezang aanhieven werd plotseling alles zwart. Of rood. Een bom gaat af. Tientallen mensen worden geraakt, komen om, blazen hun laatste adem uit. De IS heeft haar zin, dood en verderf. Lijden. En Jezus had gelijk: ‘in de wereld zul je lijden omwille van Mijn Naam.’ Het lof-Hosanna-lied sterft letterlijk weg. Hosanna, wat voor de Joden betekende: ‘Red!’ Dát Hosanna wordt een lijdens-hosanna.

Continue reading “Of leer mij maar niet…”

Jij bent echt..

Ze komt binnen. Wordt van top tot teen opgenomen. De jurymeneer roept het fluisterend uit: O-M-G. De juryvrouw zegt: ‘Jij bent een knapperd!’ Gecheckt. Er wordt gefloten terwijl ze staat op de stip van het programma Idols. Het woordje dat letterlijk afgodsbeeld of verafgoding betekend. Een talenten programma. Nederland kijkt, het vlees bezwijkt. Knap hoofd. Knap lichaam. Knappe vleeskeuring. Haar zang talent was niet bijster: ‘maar, mén wat ben jij knap zeg.’ Het woord: ‘Oog verblindend’ wordt de ruimte in geslingerd. Zo komen er nog heel wat kandidaten binnen. Worden gekeurd en naar de mate van de knapheid wordt de slogan nog een keer herhaald: ‘Jij bent écht een Idol.’

Continue reading “Jij bent echt..”

Mijn Hoop hangt

Mijn Hoop hangt aan een kruis
geslagen. Gedragen.
Moet ik die roep
Volg Mij
Nog wel wagen?

Mijn Hoop hangt aan een kruis.
Doornen. Honen.
Moet ik de reactie op
Volg Mij
Nog wel tonen?

Mijn Hoop hangt aan een kruis.
Juist daarom wil ik volgen.
Daar heeft Hij
mijn onvolgzaamheid
verzwolgen.

Geleden voor mijn onwil.
Mijn zonden en mijn pijn.
Ja Heere, dankzij Uw genade
wil ik zonder compromissen
Uw volgeling zijn.

Op de Rotterdamse straten

Ze speelde op de Katendrechtse straten.
En ik mocht mee doen.
Dat. Jawel.
Na drie panna’s van de kleine jongen met twinkel oogjes
was ik hem uiteindelijk ook drie keer te snel.
Een “wodiiiih vriend” van zijn vriend was het gevolg
op het voetbal-hoog-niveau-toch-niet-spel.
Zijn zusje vroeg daarna:’hoe heet u dan mevrouw?’
‘Maartje is mijn naam.’
Ze begon te giechelen:’dat lijkt op. Alsof je vriend bent met iemand. Maatje. Dat is leuk.’
Ze pakte mijn uitgestoken hand en schudde die meteen.
Kinderen op de Rotterdamse straten.
Zijn maten. Of ze je naam nu kennen of niet.
Als je maar met ze voetbalt maar bovenal ze ziét.
Want heus, achter die ondeugende gezichtjes
zitten eeuwigheidslichtjes.

Rotterdam

Gewoon

BEGIN VAN DE 40 DAGEN TIJD | MATTHEÜS 4:1-11

Als U gewoon Uw zelfgemaakte brood van stenen had gegeten.
Dan zou niemand van Uw liefdesontferming weten.
Als U gewoon de sprong van de tempel had besloten
Was Uw bloed ook nooit voor mij vergoten.
Als U gewoon voor de duivel had geknield
Was er geen rustend leven wat over de dood heen stand hield.
Als U gewoon niet had gestreden met Uw Heilig Woord.
Had iemand dan ooit van genadige vrijspraak gehoord?

40 dagen. 40 nachten. U hield stand.
Bleef strijden, vasten en volhardend wachten.
U had het ook gewoon niet kunnen doen.
Ondanks dat koos U voor al mijn lasten.

Gewoon,

had U dat kunnen doen.
Ongewoon hield U toch stand.
Ik zwicht er te vaak voor.
Vind dat gewoon.
Met mijn voeten op het brandend zand
ren ik nog liever weg dan dat ik in pijnlijk lijden en ongemak beland.

Leer mij genadig U te volgen
de woestijn van strijd en lijden in.
U heeft het overwonnen, ik sta aan het begin.

Laat het mij zien.
Bij elke verleiding, woord en handeling.
Dat het mijn Heere is, mijn God
Die ik dienend moet aanbidden
in mijn woestijnse wandeling.

Want dat is gewoon, gewoon voor genade.

Zorgenkinderen

Wakker worden na de zondag. Zoiets als, wakker worden met een kater. Of naja, een kater. Gewoon, dat je weet dat het er nu op aankomt, wat je zondag hebt gehoord. Of ik me dan in die aankomende week zal laten leiden door die liefde, en dat ik er uit zal leven dat Hij mij écht niet uit Zijn hand laat vallen. Dat ik dan een schaap ben, en dat Hij dan de Herder is die zorgt. Dat ik dan Zijn stem ken en dat ik Hem dan zal volgen. Continue reading “Zorgenkinderen”